Over volwassen verbinding, ruimte en trouw blijven aan jezelf
- Karen Slegers
- 5 jan
- 3 minuten om te lezen
Wanneer liefde geen vuurwerk is, maar bedding
Over volwassen verbinding, ruimte en trouw blijven aan jezelf
In onze cultuur wordt liefde vaak herkend aan intensiteit.
Vlinders, verlangen, alles willen delen, geen moment zonder elkaar.
En wie dat niet voelt, begint al snel te twijfelen: is dit het wel?
Maar wat als liefde zich soms heel anders aandient?
Wat als echte verbinding niet start vanuit lust of overweldigende verliefdheid,maar vanuit rust, vertrouwen en graag samen zijn zonder jezelf te verliezen?
Van overleven naar leven in relaties
Veel mensen komen uit relaties waarin nabijheid onveilig voelde.
Waar aantrekken en afstoten, onzekerheid en intensiteit de norm waren.
Ons zenuwstelsel leert daar: liefde = spanning.
Systemisch gezien herhalen we in zulke relaties vaak oude dynamieken uit ons kerngezin en onze familielijn. Patronen van aanpassen, zorgen, beschikbaar zijn of emotioneel dragen ontstaan niet zomaar. Ze zijn vaak verbonden aan een diepe loyaliteit aan wat ooit nodig was om erbij te horen.
Wanneer we dan in een veilige relatie stappen, gebeurt er iets bijzonders.
Het lichaam ontspantā¦en tegelijk kan er verwarring ontstaan:
Waarom voel ik geen vuurwerk? Waarom geniet ik ook zo van alleen zijn? Waarom voelt dit goed, maar ook spannend?
Dat is geen teken dat er iets ontbreekt.
Het is vaak een teken dat je niet langer overleeft, maar leert levenĀ en hechten.
Het lichaam als kompas
Wat hier vaak meespeelt, is dat oude innerlijke conflicten, bijvoorbeeld tussen nabijheid en autonomie, tussen zorgen voor de ander en trouw blijven aan jezelf, lange tijd āhangendā aanwezig zijn geweest.
Zolang we blijven functioneren, aanpassen en doorgaan, kan het lichaam dat dragen.
Maar wanneer er Ć©cht iets verschuift: een veiligere relatie, een andere positie, meer innerlijke waarheid, vraagt het lichaam om herstel, vertraging en integratie.
Niet om terug te keren naar het oude, maar om de beweging naar volwassen verbinding ook lichamelijkĀ te laten landen.
Volwassen liefde vraagt integratie
Een volwassen relatie vraagt tijd, aanwezigheid en afstemming.
En dat betekent ook:
je eigen ruimte durven innemen
trouw blijven aan je eigen ritme
niet alles samen hoeven doen
nabijheid zonder versmelting
Voor veel mensen is dat nieuw. Zeker wanneer je gewend bent om jezelf aan te passen, beschikbaar te zijn of te zorgen.
Systemisch vraagt dit een belangrijke verschuiving: dat we de loyaliteit aan ons gezin van oorsprong losser laten en stoppen met het dragen van dynamieken die niet van ons zijn.
Dat we, soms tegen ons oude gevoel in, āonloyaalā durven worden aan wat ons klein hield, om loyaal te kunnen worden aan onszelf.
Liefde die voedt, laat ruimte voor:
alleen-tijd
herstel
adem
jezelf blijven voelen
jezelf oprecht uitspreken
Niet als afstand, maar als bedding.
Intimiteit zonder zelfverlies
Volwassen intimiteit betekent dat je jezelf meebrengt in de relatie: met je behoeften, je grenzen en je lichaamssignalen.
Dat vraagt:
luisteren naar je lichaam
je grenzen serieus nemen
ook het ongemak durven benoemen
vertragen waar dat nodig is
Niet om minder lief te hebben, maar om lief te hebben zonder jezelf kwijt te raken.
Een uitnodiging tot reflectie
Misschien is de vraag niet:
āIs dit wel echte liefde?ā
Maar eerder:
Kan ik mijn grenzen echt zien, horen en respecteren?
Kan ik liefde toelaten zonder mezelf te forceren?
Durf ik nabij te zijn Ć©n ruimte te nemen?
Mag mijn ritme mee bestaan in verbinding, ook als dat afwijkt van wat ik ken?
Liefde hoeft niet altijd luid te zijn.
Soms is ze zacht, stil en stevig tegelijk.
En net daarin schuilt haar kracht.
In mijn praktijk begeleid ik mensen die willen groeien van relationeel overleven naar volwassen, veilige verbinding: met zichzelf, hun lichaam en de ander.
Welke overtuiging over liefde mag jij vandaag liefdevol herbekijken?
Opmerkingen