Hoe gaan we van zelfredzaam, naar zelfregulatie en natuurlijk relateren?

Verbinding. Een woord dat we veel gebruiken, maar wat betekent het écht?

Is het iets wat we vooral in onszelf moeten vinden, thuiskomen bij wie we zijn, vooraleer we ons met anderen kunnen verbinden? Of gebeurt het net andersom: dat we onszelf pas werkelijk leren kennen in de spiegel van de ander?

In mijn werk en leven zie ik keer op keer hoe diep deze vraag raakt. Want ook al verlangen we allemaal naar echtheid en nabijheid, veel van ons bewegen zich juist vanuit zelfredzaamheid. We leren al vroeg dat je sterk moet zijn, onafhankelijk, niet tot last.

Maar wat doet dat met onze relaties? En belangrijker nog: wat doet het met de relatie met onszelf?

Hoe gaan we van zelfredzaam, naar zelfregulatie en natuurlijk relateren?

We ontstaan in verbinding

Geen mens ontstaat op zichzelf. Onze conceptie, zwangerschap en geboorte zijn momenten van pure verbondenheid. We worden geboren in een systeem, met ouders, een familie, een context. Toch leren we in onze cultuur vooral hoe we zelfstandig moeten worden. Alleen zijn wordt aangeleerd. Zelfredzaam zijn is een must: we redden onszelf!

Maar het is eigenlijk tegennatuurlijk. Want in onze natuur zijn we sociale wezens. We hebben anderen nodig. Onze tribe. Onze ouders, voorouders, de gemeenschap rondom ons. Verbondenheid is geen luxe, het is levensnoodzakelijk.

Relaties vanuit overleving of vanuit aanwezigheid

In ons volwassen leven trekken we dat patroon van zelfredzaamheid door. We bouwen relaties, maar vaak met een ondertoon van overleving: aanpassen, pleasen, controleren. Want onder het oppervlak leeft de angst: ben ik wel goed genoeg? Hoor ik er wel bij?

En dus blijven we onszelf redden, ook in contact. We blijven ‘sterk’, onafhankelijk, oplossingsgericht. Maar hoe zouden onze relaties eruitzien als we onszelf écht toelaten – met alles wat er is? Als we niet alleen leren geven of ontvangen, maar simpelweg leren delen?

Kwetsbaar daadkrachtig: raw, real & relevant

Echte verbinding vraagt moed. De moed om onszelf te laten zien zoals we zijn: zonder masker, zonder controle. Rauwe eerlijkheid. Werkelijke aanwezigheid. Kwetsbaarheid én daadkrachtig. Naar en vanuit jezelf!

Dat is het het ‘echte werk’ in mijn praktijk. Want verbinding begint met een veilige plek om ‘te oefenen’. Een ruimte waarin je mag leren dat je het niet alleen hoeft te doen. Waar je mag uitreiken. Waar je mag zijn, in plaats van presteren. Leren relateren!

In mijn praktijk is veiligheid dan ook geen randvoorwaarde, maar het fundament. Tijdens een eerste gesprek voelen we samen: kan ik even met je meelopen? Is dit een plek waar jij mag oefenen in jezelf zijn, gedurende het ganse traject en proces? In het voelen, denken, bewegen en leven vanuit jouw binnenwereld?

Mijn eigen veld van oefening

Wat ik doorgeef, leef ik zelf. Elke dag. De verbinding met mezelf heb ik intussen goed leren beleven. Ik weet hoe ik kan thuiskomen in mezelf, hoe ik bij mezelf blijf. Daar ben ik dankbaar voor.

En relateren blijft een avontuur. In de relatie met ouders, kinderen en geliefde(n): telkens weer word ik uitgenodigd om mijn behoefte te erkennen, mijn patronen te zien, mijn plek in te nemen. Om te blijven voelen wat van mij is, en dat te delen. Niet als eis, niet als claim, maar als uitnodiging.

Want verbinding is geen eindbestemming. Het is een voortdurende beweging tussen jezelf en de ander. Tussen zelf zijn en samen zijn. Tussen alleen kunnen en samen willen ZIJN.

Een praktijkvoorbeeld uit werkcontext

Onlangs begeleidde ik een vrouw die al jaren succesvol functioneerde in een leidinggevende functie. Ze was slim, daadkrachtig, geliefd bij haar team. Maar ze liep vast. Niet omdat ze het werk niet aankon, maar omdat ze zichzelf kwijtgeraakt was in het voortdurend ‘sterk moeten zijn’.

In het traject werd al snel duidelijk hoe diep haar overtuiging zat dat ze het altijd alleen moest doen. Hulp vragen voelde als falen. Twijfel tonen voelde onveilig. En dus bleef ze presteren, doorgaan, alles onder controle houden – tot haar lichaam niet meer mee wilde.

Tijdens onze sessies oefenden we in kleine stapjes uitreiken. In het voelen wat ze eigenlijk nodig had. In het durven uitspreken van onzekerheid naar zichzelf en haar team, zonder zich minderwaardig te voelen. Ze leerde dat kwetsbaarheid niet gelijkstaat aan zwakte, maar aan menselijkheid. En dat haar team zich juist meer met haar kon verbinden toen ze haar pantser afdeed.

Het was geen quick fix, maar wel een bevrijdend proces. Niet langer overleven in de rol van ‘krachtige vrouw’, maar werkelijk relateren: met haar team, met haar werk, en vooral met zichzelf.

Reflectievraag

Durf jij je in je relaties te laten zien zoals je werkelijk bent – met je kracht én je kwetsbaarheid? En als je heel eerlijk kijkt: red jij jezelf nog, of durf je al te verbinden?