Elke ja is tegelijk een nee tegen iets of iemand anders, mogelijks tegen jezelf. En visa versa.

Er is een moment waarop je merkt dat je moe bent,

maar niet van het doen.

Dat je leeg voelt,

maar niet omdat je niets hebt.

Je merkt dat je ergens onderweg een stukje van jezelf hebt achtergelaten bij iemand.

Ergens, omdat je hoopte dat het daar veilig zou zijn, of het geluk en de voldoening waar je al zo lang naar verlangt zou vinden.

Onbewust bij de ander

Zonder dat we het doorhebben, kan onze aandacht en energie vastzitten bij anderen. Een ouder die het moeilijk heeft, een partner die stil is, een vriend die worstelt: we voelen mee, denken mee, zorgen mee. (On) bewust lijden we mee in plaats van mee te leven.

Niet zelden omdat we bang zijn dat, als we het niet doen, er iets onherstelbaars gebeurt: dat we alleen achterblijven, dat we niet goed genoeg blijken, of dat er een verandering komt waar we geen grip op hebben.

Dit zijn geen ‘kleine’ angsten. Het zijn de drie basisangsten die in ieder mens leven. En ons hele systeem: energie, lichaam, zenuwstelsel, denken, voelen zal alles doen om te voorkomen dat ze werkelijkheid worden.

Ironisch genoeg kan precies dát ervoor zorgen dat we gaan uitzenden wat we het meest vrezen. We worden extra oplettend, passen ons aan, nemen emotionele verantwoordelijkheid voor de ander…en raken zo verder verwijderd van onszelf.

Vanuit systemisch perspectief is energie nooit alleen van onszelf. Ze stroomt tussen mensen, generaties en systemen. We kunnen zonder het te beseffen een deel van onze energie ‘vasthouden’ bij een ouder die het moeilijk had, of bij een partner die we niet willen verliezen. Soms is dat pure loyaliteit: een oud patroon waarin we onszelf opzijzetten om de ander heel te houden.

Maar als energie te lang buiten onszelf blijft, raakt onze eigen bedding leeg. We leven dan op geleende kracht, en verliezen het contact met ons eigen centrum.

"Energie is niet wat je hebt, maar waar je bent."

Het moment van keuze

Er is altijd een keuzemoment. Kiezen om te zien wat er werkelijk gebeurt: zowel buiten ons als binnen ons. Kiezen om te voelen welke pijn in ons wordt aangeraakt, en of we bereid zijn om die onder ogen te komen.

Die keuze is wederkerig: ook de ander heeft het recht om te kiezen. Soms zijn er mensen die, om welke reden dan ook, nog niet klaar zijn om volledig voor jou te kiezen: in vriendschap, werk of liefde.

Elke ja is tegelijk een nee tegen iets of iemand anders. En elke nee is ook een ja voor iets wat je wilt beschermen of eren.

Wanneer je een nee geeft aan een relatievorm die jou uitput, zeg je automatisch ja tegen je eigenwaarde en innerlijke rust.

Volwassen voorwaarden

In volwassen relaties bestaan voorwaarden. Dat klinkt misschien onromantisch, maar het is juist gezond: het betekent dat er duidelijke kaders zijn over hoe we met elkaar omgaan.

De enige relatie die onvoorwaardelijk is, is die tussen ouder en kind: de bloedband blijft altijd en gaat van ouders naar kinderen en niet andersom.

Wanneer we onvoorwaardelijke liefde zoeken in een volwassen relatie, stappen we vaak terug in ons kindstuk. We verwachten dat de ander ons zonder grenzen opvangt, troost of redt: net zoals een ouder dat voor een kind doet.

Maar volwassen liefde vraagt iets anders: aanwezigheid bij jezelf en bereidheid om de ander te ontmoeten vanuit gelijkwaardigheid zonder één enkele verwachting: een gigantische uitdaging!

Energie terughalen

Onze energie terughalen betekent niet dat we ons afsluiten. Het betekent: aanwezig zijn bij onszelf, ook als de ander dat niet kan of wil.

Dat vraagt vier dingen:

1. Bewust worden en voelen van waar onze aandacht is: ben ik bij mezelf of bij de ander?

2. Erkennen welke angst geraakt wordt: alleen zijn, niet goed genoeg zijn, of verandering of ….

3. Verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen welzijn: gedachten, emoties, lichaam en zingeving.

4. Lief en vriendelijk zijn voor onszelf: met een hele zachte blik en aanraking bij jezelf zijn.

   
   

Het is een constante oefening, geen eindpunt.

Relaties als spiegel

Relaties brengen onze pijn niet mee, ze maken zichtbaar wat er al leeft.

Ze nodigen ons uit om ons eigen ritme te eren én open te blijven voor dat van de ander.Soms betekent dat dat we verschillen kunnen dragen.Soms betekent het dat we erkennen dat de weg uiteenloopt.

In beide gevallen blijft de uitnodiging hetzelfde: Blijf bij jezelf. Niet als muur, maar als bedding waaruit echte verbinding kan ontstaan.

Relationele veiligheid is geen garantie op altijd verbonden zijn.

Het is weten: ik ben aanwezig bij mezelf, ook als het niet loopt zoals verwacht of moeilijk is.

En precies daar, in dat stille midden, vinden we de energie terug die we dachten kwijt te zijn.

Jouw energie hoort bij jou.

Niet omdat je dan niemand meer nodig hebt, maar omdat je pas werkelijk kunt verbinden wanneer je heel bent in jezelf.

Haal je energie terug, adem haar in, voel haar in je lichaam.

Zeg ja tegen wie en wat je voedt, en durf nee te zeggen tegen wat je leegmaakt.

Want elke keuze die je maakt, is een stem voor het leven dat je wilt leiden en voor de liefde die je waard bent!